Door gebruik van het proces dat planten gebruiken om kooldioxide in te ademen, heeft een team van Duitse wetenschappers zojuist een efficiënter manier ontdekt om er zich van te ontdoen. Biochemici onder leiding van Tobias Erb bij het Max Planck Instituut voor Terrestrische Microbiologie in Marburg, Duitsland, hebben een nieuwe, super-efficiënte methode ontwikkeld voor levende organismen om CO2 uit de atmosfeer te zuigen.

Planten, algen en andere organismen veranderen CO2 in brandstof. Erb en zijn collega’s tweakten dit proces, hetgeen leidde tot  ca. 25 % meer energie-efficiëntie en in de toekomst mogelijk tot twee of drie keer sneller. De studie verschijnt in de blad Science.
Planten en algen zijn al behoorlijk efficiënt in de opname van kooldioxide: wereldwijd consumeren ze ongeveer 350 gigaton per jaar. Bijna al die koolstofabsorptie wordt gedaan via hetzelfde chemisch proces, een reeks chemische reacties genaamd de Calvin-cyclus. Dit is een set van moleculaire transformaties die het eenvoudige molecuul CO2 langzaam omzet naar glucose, een complex suiker. Voor planten is dit proces voldoende. Vanuit een technisch perspectief is het echter makkelijk te zien hoe het Calvin-cyclus voor verbetering vatbaar is. Zo is bijvoorbeeld het belangrijkste enzym  in het proces,RuBisCO, traag en vangt soms het foute gas, zuurstof, op.

Erb ontwierp een koolstofabsorberende cyclus die gebaseerd is op een veel sneller en efficiënter enzym genaamd ECR, die hetzelfde werk doet als RuBisCO maar ongeveer 9 keer sneller. Erb noemt zijn nieuwe proces de CETCH cyclus. Dit proces gebruikt 11 enzymen uit planten, bacteriën en de mens om CO2 om te zetten in glyoxylaat. Dit is vanuit zichzelf onbruikbaar, maar kan worden omgezet in bruikbare stoffen als brandstoffen en antibiotica.
Het doel van de onderzoekers is om via genetische manipulatie een fotosynthetische bacterie te bouwen die met de CETCH cyclus glyoxylaat uit CO2 produceert. Dit zal niet makkelijk zijn, daar er geen natuurlijk fotosynthese-proces bekend is die deze stof in deze hoeveelheden produceert en het effect van glyoxylaat op levende materie onbekend is.

Bron:  Popular Mechanics